In je rijtje communistische gerontocraten met feodale neigingen had Ceausescu niet misstaan. Een paar kwootjes uit de Wikipedia: "Alhoewel Ceaucescu steeds meer familieleden in de hoogste rangen van het regime plaatste, wisselde Ceaucescu posities van niet-familieleden constant om ervoor te zorgen dat hun macht niet te groot werd." (Een voorbeeld lijkt me hier Napoleon.) En : "Ceaucescu begon ook te denken dat hij afstamde van een Roemeense nationalistische prins." Heb nog even gegoogeld welke zoon of dochter C. moest opvolgen - ik weet zeker dat ik daar indertijd iets over gelezen heb - maar dat leverde zo meteen geen resultaat op. Wel schijnt zijn zoon Valentin hoogstpersoonlijk Ducadam, de legendarische keeper van Steaua (van de gewonnen EC I finale), de armen te hebben gebroken of zelfs te hebben geëxecuteerd. Reden: Ducadam was populairder dan Ceaucesku senior. Misschien is het een Broodje Aap verhaal, maar ook dan geeft de anecdote wel de essentie van het regime weer. Ik kan me nu trouwens opeens een hevige vriendschap voorstellen tussen Ceausescu junior en Saddam junior. Wat me benieuwt: de psychologie achter het verschijnsel van de zich feodaliserende oppercommunist. Ongetwijfeld bestaan daar goede romans over.
Harry Perton  13 oktober


Harry dank voor je reactie. De wandaden van de zonen van Saddam zijn inderdaad op één lijn te plaatsen met wat kinderen van communistische machthebbers zich konden veroorloven. Saddam was echter een ordinaire dictator. Die communisten deden het vanuit een door Marx ontwikkelde theoretische pretentie van verheffing van de massa.

Over de Ceausescu’s en sport schrijft Volkskrant-verslaggever Cees Zoon in ‘Het laatste bal van de vampier’ (Nijgh en Van Ditmar, 1990) “Slechts bij twee gelegenheden heeft het Echtpaar zich verwaardigd sportlieden te ontmoeten: Nadia Comaneci, na haar drie gouden olympische medailles in Montreal 1976, en tien jaar later het elftal van Steaua Boekarest, dat in Sevilla de Europa Cup 1 veroverd had.” (..) “27 juli 1988. De finale om de nationale beker gaat zoals gebruikelijk tussen Steaua en Dinamo Boekarest. In de 87e minuut, bij de stand 1-1, scoort Steaua. De scheidsrechter neemt een moedige beslissing en keurt het doelpunt af wegens buitenspel. Na veel tumult verlaten de spelers van Steaua in opdracht van hun ere-voorzitter het veld. Dinamo blijft achter en mag de beker in ontvangst nemen: de tegenstander verliest reglementair met 0-3. De volgende dag wordt die uitslag bekrachtigd door de Roemeense voetbalbond. Maar 48 uur later wordt Steaua alsnog tot winnaar uitgeroepen: het omstreden doelpunt is toegekend, de uitslag dus 2-1. Het bevel om de zaken zo te regelen is ‘van boven’ gekomen”. Steaua was de club van het leger, en Dinamo, de club van de Securitate. (de geheime dienst). Valentin, de oudste zoon van Ceausescu, was ere-voorzitter van Steaua. “Zijn broer Nicu liet met grote regelmaat complete restaurants in Boekarest ontruimen, omdat hij er met wat voetballers de bloemetjes buiten wilde zetten.”
Volgens Zoon was hij de beoogde opvolger. "Nicu was een beest, sinds zijn tienerjaren veslaafd aan Johnny Walker, snelle auto's, gokken en vrouwen, en berucht door zijn uitspattingen in het openbaar. Een van zijn meest scandaleuze romances had hij met de dochter van minister Niculescu, die na een korte verhouding in verwachting bleek te zijn. Moeder Elena wilde haar niet als schoondochter en dwong haar tot een abortus in de vijfde maand van de zwangerschap, ondanks het feit dat abortus bij de Roemeense wet verboden was en er een zware gevangenisstraf op stond. Fameus was ook zijn vijf jaar durende relatie met Nadia Comaneci, die in de zomer van 1989 Roemenië onvluchtte."

Beruchte verhalen zijn er ook over de kinderen van de partij-nomenclatura uit communistisch China. Vooral ook op sexueel gebied. Wat dat betreft zijn de kinderen die de ‘Geliefde Leider’ Kim bij Koreaanse danseressen en actrices verwekt (heeft) niks nieuws. Van Mao is bekend dat hij zich dagelijks liet voorzien van maagden, iets wat naar het schijnt ook voor Pinochet regelmatig werd gearrangeerd. Aan het boek ‘De samenzwering tegen Mao’ (door Yao Ming-le; Veen uitgevers, 1983) – een suspense-story over de dood van beoogd opvolger Lin Piao in 1971 – ontleen ik: “In China bestond en bestaat nog steeds een traditie om mooie meisjes uit te zoeken voor haar machtigste leiders. Mao Zedong vormde daarop geen uitzondering – hij praktiseerde levendig het concubinaat. Het verschil was dat hij de meisjes voor twee dingen gebruikte: om zich te vermaken en om inlichtingen te verzamelen. Degenen die Mao het meest getrouw van vrouwen voorzagen, waren Wang Dongxing (vice voorzitter van het politburo), Wu Faxian (opperbevelhebber van de luchtmacht), Cao Lihuai (hoogste plaatsvervangend commandant van de luchtmacht), Kang Sheng (vice voorzitter secretariaat van het Politburo; chef van onderzoeks- en spionagewerk) en enige plaatselijke leiders zoals Hua Guofeng (partijsecretaris in Hunan; premier tijdens de Culturele Revolutie; verantwoordelijk voor de arrestatie van de bende van Vier toen hij voorzitter van de partij was).”
Resteert als vraag: misbruikten al deze mensen het communisme, en was die ideologie wel degelijk ook een basis om de ideële pretenties waar te maken? In dat geval zouden er ook goede communistische leiders moeten zijn geweest. Wie kent ze? Of leidt het communisme in zichzelf tot machtsmisbruik en deugt het eenvoudig niet. Ex CPN’ers hebben overwegend weinig moeite gedaan om zich hierover te verantwoorden. Harry, jij hebt onlangs voormalig GSB-bons en CPN-wethouder Thewis Wits nog laten terugblikken in de UK, maar hem er toen niet op doorgezaagd. Wellicht iets voor het themanummer 'Waarom het communisme in de jaren '70 zoveel intellectuelen trok?' Ik wil wel uitleggen waarom ik er toen ook al niks in zag. Ik heb goede papieren ;-) UK-cartoonist en CPN-adept Kees Willemen heeft een kritische brief van mij (ik meen in 1978) over een strip van hem, nog 'es beantwoordt met een strip waarin hij poogde mijn standpunt te ridiculiseren.

Bert

Bert, in zo'n kort en noodgedwongen algemeen interview kan je het niet louter hebben over schuld, berouw en boete. Aanleiding was de verjaardag van de GSb, waarvan de huidige generatie de oprichters niet eens kent. Ik heb Wits de stelling van Bolkestein voorgehouden, dat oud-communisten een soort van openbare schuldbelijdenis moesten doen en gevraagd of hij spijt had. In het algemeen had Wits geen spijt, maar op punten dus wel. En dat staat in het interview, evenals zijn weg tot het communisme, via de strokarton en de volgens hem toegankelijke boeken van CPN-uitgeverij Pegasus. Wat buiten het stukje bleef was een discussie over het Poolse Solidariteit binnen de CPN. Met Wits koos 51 % van het landelijke partijcongres voor solidariteit met Solidarnosc. In het district Groningen echter, waren de Jaruzelski-aanhangers flink in de meerderheid. Op dat moment nam Wits afstand, zei hij. Toevallig kwam ik de donderdag dat die UK uitkwam een oud-CPN-ster tegen, die Wits indertijd maar een wat vage bestuurder vond. Paul de Groot schijnt ook eens een wrok tegen hem te hebben opgevat, al heeft dat nooit geleid tot een voordracht op het royementsformulier. In elk geval kan je niet elke oud-communist over één kam scheren. Het voorgestelde themanummer zal er niet komen, vrees ik, omdat we voor de zomer al een seventies-nummer hadden. Maar misschien is het thema ergens anders nog eens weg te zetten. Ik bedenk trouwens nu wel, dat heel veel van die jongens uit gelovige en kerkse milieus kwamen, het ene geloof werd als het ware omgeruild voor het andere - kijk ook maar eens wat er allemaal in Nijmegen gebeurde, en hoe het Jezuietenblaadje De Nieuwe Linie in die jaren evolueerde.

Harry Perton