4e kwartaal 2006

30 12 06 Viva Kosova (slot)
Dat de islam in Kosova niet zo heet wordt geconsumeerd als ‘ie elders wel wordt beleden, blijkt uit het standbeeld van moeder Theresa dat kort na de losmaking van Servië werd opgericht. Haar Albanese afkomst blijkt meer gewicht in de schaal te leggen dan dat ze r.k.-heilige is. Als blijk van verdraagzaamheid kan dit Kosova en haar inwoners wellicht in de toekomst nog helpen het evenwicht te vinden dat nodig is om in de Europese familie te worden opgenomen. Het land heeft onder haar inwoners meerdere erkende etniciteiten. Naast de Albanezen zelf wonen er behalve de Serven ook Bosniaks, Egyptenaren (ooit in de oudheid hier verdwaalt en nog steeds alszodanig herkenbaar in het straatbeeld aanwezig), een aan hen verwante groep genaamd Ashkali en tenslotte de op de hele Balkan verstrooide Roma.
De stand van dit gebied wordt duidelijk tijdens een trip naar het westelijk gelegen Peje; Pec in het Servisch. We spreken er een medewerker van een VN-agentschap die hervestiging van verdreven Serven begeleidt. De enigen die terugkeren zijn oudere mensen, die niks meer te verliezen hebben. We spreken hem in een restaurant dat eigendom blijkt van een Kosovaar die geld heeft verdiend in Duitsland en daar vandaan nu met zijn Duitse echtgenote een toekomst probeert op te bouwen in Peje. Geld en investeringen vanuit het buitenland zal Kosova nog heel lang nodig hebben. Kennis ook, zoals de dappere Taïda Pasic zo treffend illustreerde. Daarvoor is dan weer de pacificatie nodig, die bevolkingsgroepen tot onderlinge verdraagzaamheid zal moeten brengen.
De toekomst moet uitwijzen of dit een vicieuze cirkel zal blijken.

29 12 Omzien en vooruitblikken (1)
Sinds september ben ik alweer het 8e jaar van mijn eenmanszaak Bestuur en Beleid ingegaan. Een constante factor is de advisering op het gebied van juridische kwaliteit bij de lagere overheid. Met vaste compagnon Heinrich Winter van Pro-Facto verrichtten wij afgelopen jaar prestigieuze opdrachten voor o.m. de gemeenten Amersfoort en Almere. Beide na offertetrajecten met concurrentie van 3 andere bureaus. Over dit onderwerp schreven wij in 1998 voor uitgeverij Kluwer het handboek Juridische Kwaliteitszorg, dat komend jaar mogelijk in 3e herziene druk zal verschijnen.
Een boek van mijn hand op geheel ander vlak zag jongstleden mei het daglicht. Daarin legde ik verantwoording af over mijn rol in de bestuurscrisis waarmee de gemeente Delfzijl het jaar 2006 opende. De (geleende) ondertitel ‘Orkaan in een vingerhoed’ geeft prachtig weer waartoe de hedendaagse mix van openbaar bestuur en korte termijn-behoeftebevrediging kan leiden. Hoewel ik de voorkeur had gegeven aan een ander slot, had ik dit kortstondig uitstapje naar het lokaal bestuur niet willen missen. Al was het maar om de impuls aan mijn schrijverschap. Ook dit weblog is er uit voortgekomen, wat bijzonder goed gelezen blijft worden.
Het komende jaar hoop ik wederom iets te publiceren, inhakend op een in 2006 – tegen wil en dank – onontkoombaar gerealiseerd feit: ik ben mijn 50e levensjaar ingegaan.

27 december Hagiografie
Bij het overlijden van Frans Haks wordt hem in diverse krantenartikelen echt te veel eer toegedicht. Dat de stad Groningen een spraakmakend museum heeft, is primair te danken (zo u wilt: te wijten) aan toenmalig wethouder Ypke Gietema.
Dat het museum überhaupt nieuw kon gaan bouwen, was te danken aan de 25 miljoen gulden die de Gasunie daarvoor beschikbaar stelde. Dat bedrag kwam er bij gelegenheid van het 25-jarig jubileum in 1988. Dat dit bedrag werd bestemd voor de nieuwbouw van het Groninger Museum, is te danken aan de inzet van toenmalig burgemeester Staatsen. Met hem overlegde de leiding van Gasunie -altijd al kunstminnend- in het diepste geheim over een passende bestemming. Staatsen moet in deze gang van zaken een goede mogelijkheid hebben gezien, om gezag te (her)winnen in zijn prestigestrijd met de PvdA-wethouders. Ik was er bij toen Staatsen in het college van B&W de vertrouwelijke mededeling over de op handen zijnde miljoenengift, inclusief bestemming deed. Dat was minder dan 24-uur voor de publiekmaking ervan. Tussen neus en lippen door meldde hij dat hij juist voor aanvang van onze meeting, de wethouder van Ruimtelijke Ordening had ingelicht… Dat was dus Gietema, die bij die gelegenheid vooral heel bedachtzaam keek en geen spoor van emotie verried.
Dat publiek maken geschiedde door Gasunie-directeur Grotens, geflankeerd door burgemeester Staatsen en in aanwezigheid van Frans Haks, in de hal van het stadhuis. Er waren eveneens veel mensen van de Gasunie-directie aanwezig. In de kring van omstanders waar ik me bevond, vloekte één van hen van verrukking toen het grote woord viel. Zoiets had ik van mijn leven nog niet gehoord, vloeken van verrukking. Langgerekte gvd’s klonken waar een beschaafd mens het tegenwoordig op YÈSS houdt.

Het is de verdienste van Gietema dat het museum in het verbindingskanaal is gebouwd: hij heeft dat tegen zo’n beetje alles en iedereen in, er persoonlijk doorgedrukt. Nadat hij enige tijd ervoor binnen de PvdA een nederlaag had geleden met zijn poging om de kantorenvilla’s van het Zuiderpark te slopen, trachtte hij zijn gram te halen met een eiland in het Verbindingskanaal, waarop de Italiaanse architect Grassi woontorens zou ontwikkelen. Het was twijfelachtig of daarvoor wel een meerderheid te behalen was. De latere keuze om er het museum te projecteren, was tevens een mogelijkheid om zijn prestige te redden. De plek voor het museum werd inzet bij de verkiezingen van 1990. De voorstanders PvdA en VVD verloren. De PvdA zeer fors (van 18 naar 12), maar dat was een landelijke trend. Voorstander D66 won zeer fors (van 2 naar 6), eveneens een landelijke trend. Zij traden naast PvdA en (tegenstander) CDA (won stemmen maar bleef op 6 zetels) toe tot het college van B&W. Gietema koos daarin de portefeuille RO in combinatie met Cultuur.
Dat de keuze van de Italiaan Alessandro Mendini als (hoofd)architect op voordracht van Haks is gemaakt, wil ik zeker aannemen. Maar dat de opdracht aan hem werd gegund, kon slechts dankzij instemming van Gietema, die zich daarna intensief met het ontwerp heeft beziggehouden. Het aftreden van Gietema bij het ontluiken van de Groninger Kredietbank-affaire eind 1991, tastte Haks positie aan. Er volgde daarna bovendien veel gedoe om de overvraging aan wensen financieel binnen het bereikbare te houden. (de verloren GKB-miljoenen dwongen de toenmalige bestuurders het beeld van geldverkwisting aan een ‘onbegrijpelijk’ gebouw zo veel mogelijk in te perken) Ik heb Haks in die tijd vooral leren kennen als verkoper van de nieuwe kleren van de keizer: bij elke draai die om financiële redenen aan het ontwerp of de inrichting moest worden gegeven, wist hij een andere –onnavolgbare- kunstzinnige motivering te bedenken. Zelfs als die het tegendeel inhield van de vorige!
Haks' naam is beslist ook op positieve wijze verbonden aan het huidige museum, maar hij kon dankzij factoren buiten zijn eigen invloedssfeer of veelgeprezen eigenzinnigheid, uitgroeien tot de kunstpaus die hij is geworden. Dat de gemeente Groningen zijn nagedachtenis vandaag eert in een overlijdensadvertentie, staat haaks op zijn uiteindelijke houding jegens de stad.

De vaste lezer weet dat ik de maand december uitluid met een column over de politicus van het jaar. De tekst waarmee ik mijn keuze zal toelichten – enkele uiterst ‘malle lijstjes’ zullen daarin weer niet ontbreken – hoop ik onder de kerstboom te kunnen laten rijpen.
In het licht van de komende dagen, wijs ik nog graag op een bruikbaar motto, waarmee de informateur een coalitie tussen PvdA, CDA en ChristenUnie zou kunnen smeden. Uit de Lofzang van Maria:

      ' De Heer vervult met goed
        uit ’s hemels overvloed
        der hongerigen monden.
        Hij ziet geen rijken aan,
        Maar heeft met al hun waan
        hen ledig weggezonden'

Vanochtend een gastles verzorgd voor 4e jaars HBO-studenten communicatie aan de Hanzehogeschool, naar aanleiding van mijn Delfzijl-ervaringen. Voor een geïnteresseerd gehoor liet ik de hele film nog 'es de revue passeren. Ik voorzag de casus van een kleine theoretische inleiding. Mijn bijdrage spitste ik toe op het weblog als rechtstreeks communicatiemiddel, buiten de media-beeldvorming om.

Nog even n.a.v. mijn laatste column:
In Leeuwarden weigert de ChristenUnie naar de gemeentelijke nieuwjaarsreceptie te komen, nu deze plaats vindt in een casino. De partij is tegen gokken en dus niet voor het bevorderen van dit gedrag van overheidswege. Vandaar. En in Groningen roept de plaatselijke CU-fractie via een open brief op om geen inkopen te doen bij winkeliers die de zondag voor kerst open zijn. Ze bepleit namelijk de ont-commercialisering van zowel de zondag als het kerstfeest. Bravo!
De ergste vermoedens van de Borissen Dittrich en Elsbeth Etty’s lijken te worden bewaarheid… Het wordt nog erger: als ze vanochtend Trouw hebben opgeslagen konden ze daar lezen “CDA, PvdA en CU geloven in elkaar”.
Libertijnen als Boris en Elsbeth verpakken hun fobie voor ‘moraalridders’ in kramp. Ingegeven door de wijze waarop sommige fundamentalistische moslims hun moraal uitdragen. Daaraan onderkennen we het verschil in tijdgeest, met het ‘ethisch reveil’ dat premier Van Agt in 1977 lanceerde. Dat was destijds aanleiding voor een luchtiger ‘protest’: in café’s ging een kaartje rond met de tekst ‘Straks mag je van Van Agt niet eens meer neuken’. Humor !

In mijn analyse denkt de huidige CDA-partijleiding meer aan zichzelf dan aan het partijbelang. Nederland en Nederlanders koesteren van oudsher hun individualiteit. Dat blijkt uit de veelheid aan kerken en kerkjes, partijen en partijtjes, omroepverenigingen, werknemersorganisaties enz. Het CDA heeft als partij altijd midden in die veelvormigheid geopereerd. Kiest ook bewust voor de gemeenschap, de eigen kring, als bepalende factor voor de inrichting van de maatschappij. Meer dan welke partij dan ook, dient de partijleiding deze positiekeuze te vertalen in strategie. Dat betekent zoveel mogelijk keuzemogelijkheden voor coalitievorming open houden. Dat is geen kiezersbedrog; dat is in de Nederlandse politieke verhoudingen kiezen voor de veelkleurigheid die de Nederlanders kenmerkt en door hen zelf in het leven wordt geroepen.
De huidige CDA-partijleiding heeft de lijsttrekkers van PvdA en ChristenUnie aangevallen op hun persoon. Dat is behoudens Van Agt versus Den Uyl, niet eerder op deze wijze vertoond, en m.i. een miskenning van het gevoelen van de traditionele achterban. Daarmee is tevens een ongekende eenzijdigheid inzake coalitie-mogelijkheden veroorzaakt. Hoewel Balkenende dat niet zegt, is de VVD feitelijk de enige coalitiepartner die resteert. Wouter Bos deed dat voor hem, gisteravond bij Pauw en Witteman: hij wil niet meer met dit CDA.

Een verdeeld huis als enige coalitiepartner. Dat was ook de situatie met de LPF in het eerste kabinet Balkenende….
De VVD heeft deze opmaat – Joop Wijn (“rooie Rouvoet”) is er mee begonnen – aangegrepen door de ChristenUnie als onaanvaardbare coalitiegenoot neer te zetten. Het CDA zit daarmee aan de VVD geklonken.
In reactie op de CDA-aanvallen laat de PvdA het zover komen dat vooraf vergaand ruimte wordt gemaakt voor een linkse coalitie. In het verleden heeft nimmer een CDA-leider de PvdA zover gedreven.
Een dag voor de verkiezingen lijkt geen enkele combinatie de meerderheid te halen. In 1994 was dat de situatie waaruit ‘paars’ werd geboren…
Het kwart van het electoraat dat als zwevend bekend staat, bepaald vergaand de uitslag en daarmee de coalitiemogelijkheden.
Als CDA-partijleiding zou ik niet goed slapen de komende nacht, als de oude regel nog op gaat, dat de achterban van de confessionele partijen vooral door partijtrouw wordt gekenmerkt en vanzelfsprekend opkomt. Zwevende kiezers vind je traditioneel niet onder de CDA-achterban. Het omgekeerde ging ook meestal op: zwevende kiezers zijn overwegend geen potentiële CDA-stemmers (met 1986 als grote uitzondering Laat Lubbers zijn karwei afmaken) In dat geval zou de partij in de peilingen reeds aan haar tax zitten met 40 à 45 zetels. Met andere woorden: als dat kwart van het electoraat niet in voldoende mate naar de VVD zweeft, heeft Balkenende een groot probleem. Voor het voorkomen van degradatie, heeft hij zich afhankelijk gemaakt van het resultaat van de VVD.
Als de PvdA de zwevende kiezer aan zich weet te binden, zal – nu de SP de LPF-achterban heeft ingelijfd en dus een groeistuip beleeft – een linkse meerderheid meer dan waarschijnlijk zijn. (D66 is – indien nodig – vast niet te beroerd voor zoiets als gedoogsteun.)
Zwevende bladeren: kenmerk van een “gure herfst”.

Men zegt wel dat inwoners aarden naar het landschap waar ze mee verbonden zijn. Uit dien hoofde zou bijvoorbeeld te verklaren zijn dat de Zwitsers (bergbewoners), zo hechten aan hun onafhankelijkheid en isolement. Het landschap zou ook verklaren waarom in Nederland het poldermodel – ‘gekortwiekt leiderschap’ – is uitgevonden. Hier gaat immers iemands hoofd er af, zodra het boven het maaiveld uitsteekt…
Nederland is plat.
Zelfs ons vorstenhuis is er populair mee geworden.
Nederlanders zijn gelijk(vloers).
In welk land draaft een minister-president in zijn hoedanigheid als lijsttrekker op bij een Boulevard-programma? In Nederland, waar alles en iedereen zo gelijk en plat is.

Gisteravond draafden de lijsttrekkers (incl. MP) van bijna alle serieuze politieke partijen op in een showprogramma, dat doorgaans een gehalte heeft waardoor het in het buitenland (mogelijk Denemarken uitgezonderd) niet via de publieke omroep wordt uitgezonden. Wel in Nederland, waar het zo vanzelfsprekend platvloers is.

Eerder had ik het over de trend om portretten op verkiezingsaffiches te plaatsen. Ik hield het voor mogelijk dat naast de traditionele VVD-poster, ook de CU zou kiezen voor inhoud. Niks ervan; Andre Rouvoet blikt ons allerwegen schalks tegemoet. Ook de Partij voor de Dieren kiest deze lijn. Het lieftallig gelaat van mw. Thieme moet ons verleiden om op die partij te stemmen. Ik vind dat consistent, want met haar heeft die partij een spreekwoordelijk lekker dier op het front.

Dat is een weinig intellectuele bejegening, al zeg ik het zelf. Echter, ook ik ben daarmee consistent, nu deze partij de keuze blijkt te zijn van de voorhoede van de Nederlandse intelligentsia. Zeg nou zelf, Jan Siebelink, Rudy Kousbroek, Kees van Kooten, Maarten ’t Hart, Jan Wolkers, prof. P. Cliteur en prof. B. Smalhout om er een paar te noemen…daar kan ik toch niet bij?!

Binnenkort verblijf ik een paar dagen in Kosovo. Vorige week werd bekend dat de internationale gemeenschap dit jaar geen besluit meer neemt over de toekomst van deze Servische provincie. Een minder opvallend bericht tussen al die andere. VN-gezant Martti Ahtisaari heeft namens de contactgroep (VS, Ver. Koninkrijk, Frankrijk, Duitsland, Italië en Rusland) gemeld dat men wil wachten tot na de Servische verkiezingen van 21 januari. Kosovo staat sinds 1999 onder VN-bestuur, versterkt door een VN-vredesmacht. De Serven hebben net met krappe meerderheid een grondwet aangenomen waarin Kosovo als ondeelbaar onderdeel van Servië wordt betiteld. De Kosovaarse premier dreigde onlangs desnoods eenzijdig de onafhankelijkheid uit te roepen. Spanning volop.
De Groningse Gretha Leever werkt al meerdere jaren aan versterking van het lokaal bestuur in Kosovo, via programma’s van de VN en de EU. Ik heb met haar samengewerkt bij de gemeente Groningen en hoop haar binnenkort te bezoeken. Verslagen t.z.t. via deze site.

Meerdere reacties vandaag op de hardnekkigheid van loterij-engerds... Rijk Willemse kreeg van de heren Klein Essink en Verlinde nimmer een reactie. Mw. Haverdings meldt: De Postcode Loterij.....ja... Herkenbare reactie van jou, dat wel. Ook grappig verwoord, ik schoot in de lach. Het is inderdaad belachelijk dat je zelf initiatief moet ondernemen en kosten moet maken om van die rommel af te komen. Ik moet bekennen dat ik net als vele anderen, gewoontedieren als wij mensen zijn, jaren geleden wel eens korte tijd heb meegedaan aan de Postcode Loterij. Maar ik was snel genezen. En Gaston,alleen die stem al ! Bij de top tien van ergenissen staat bij mij trouwens iets anders hoger op het lijstje en wel de vele telefoontjes die je krijgt van enquete bureau's en van verkopers van o.a. financiële produkten. Gek word ik er van. Ik ben verder trouwens van mening dat je je niet zoveel zou moeten ergeren in dit leven. Maar het is ook wel leuk om dit soort terugkomende ergenisjes van je af te schrijven.

14 november Belt Gaston aan bij B.G. Westerink?
Wat vinden jullie nou van de Postcode loterij…?!? Ik heb al eens geventileerd dat ik al die ongevraagde post steevast retour afzender stuur. Even hardnekkig blijven ze mij hun op hebzucht geïnspireerde reclame toezenden. Op naam. Nu via Sandd, waardoor het geen zin meer heeft om de PTT-bus als afvalemmer te benutten. Vorige week kreeg ik een hele krant, met de vette kop ‘Als op postcode 9722 AK 22,7 miljoen valt… hoeveel wint u dan, B.G. Westerink?’ Aan de achterzijde het omineuze: ‘Belt Gaston aan bij B.G. Westerink?’ Het idee alleen al... het werd mij bang te moede. Ik besloot het cellofaan open te scheuren en ging op zoek naar een disclaimer. In minieme letters, nadat ik me langs aanprijzingen door Bill Clinton (namens zijn Clinton foundation), Sander en Sylvia, H. Huisman, Caroline Tensen, Linda de Mol en Gaston had moeten werken las ik “De loterij verwerkt uw gegevens volgens de Wet bescherming persoonsgegevens. Als u geen prijs stelt op onze informatie dan kunt u dit schriftelijk melden aan: Nationale Postcode Loterij, Van Eeghenstraat 70, 1071 GK Amsterdam. Tel 0900-3001500 (20 cpm)”
Onder protest tegen het feit dat de geadresseerde initiatief moet nemen om aan ongevraagde zendingen een einde te maken, heb ik de dames en heren verzocht om van hun mensonterende schrijfsels verschoond te mogen blijven.
De partij die de Wet zodanig wijzigt dat mijn persoon tegen Gaston wordt beschermd, krijgt mijn stem!

---------
Nog even over Groningana. Kees van der Hoef verwijlt in zijn poëzie vooral bij thema’s als liefde, dood en de (on)zin van het bestaan. Hans Dorrestijn en het clowneske van Freek de Jonge – Van der Hoef was o.m. deejay (alias: Ben Casey) en zanger –komen bij hem samen. Onderstaand gedicht hoorde ik destijds in de Baborack door de dichter voorgedragen worden:

Eemshaven
Een klam met olie gevuld kinderhandje
stijgt tastend omhoog
uit een petro-chemische brei
ongrijpbaar silhouet op de immense vlakte
die zich uitstrekt van Vlaardingen tot Delfzijl
over de radio klinkt geschetter
een acute neerslag van aktief afval
Hi, Ha, Ho, hier is de wekelijkse aflevering
van de Ben Casey’s Rock Revival Show
er wordt vandaag teveel geluld
een kinderhand – een massagraf
is bliksemsnel gevuld

Afgelopen weekend lag mijn pc er uit: technische storing... Dankzij de whizz kids van IQsystems is íe weer aan de loop! Net op tijd om mijn bezoek aan galerie DiN te memoreren, waar Kees van der Hoef een expositie van zijn werk opende. Kees is één van de stadjers die kleur gaven aan de woensdagavonden in café de Baborack (ooit aan de Nieuwe Kijk in 't Jatstraat, hoek Kleine Leliestraat), toen daar tweede helft jaren '70 alle Tukkers uit de omgeving verzamelden... Vanuit de vierkante decimeter podium stortte Kees vol overgave zijn poëzie over ons - haringen in een ton - uit, de woorden vergezeld van een fijne motregen dichtersspeeksel....

De plank met Groningana is verrijkt met een gesigneerde gedichtenbundel van Kees van der Hoef !

Het grappige aan die namen van klein-rechtse partijen is dat ze eenheid suggereren (voor Nederland, voor de vrijheid; wie is daar nou tegen? Ëén NL..), maar zich versplinteren in het eigen gelijk van personen. Vandaar dus mijn vraag aan Hilbrand Nawijn: Wat heeft u, wat uw geestverwant Marco Pastors niet heeft?

Het antwoord komt - op verzoek van Nawijn - van Henrick Fabius programcommissie: De verschillen met Pastors zijn markant. Omdat PVN en EenNL uit dezelfde "stal" komen zullen zij uiteraard een aantal gelijkluidende onderwerpen aan de kaak stellen. Bijvoorbeeld het beter functioneren van de overheid, zorg en onderwijs. Maar ons programma is meer uitgewerkt dan Pastors en ook breder qua aanpak. Onze voorstellen zijn op een aantal punten zelfs aanzienlijk doortastender. Zo wil Pastors softdrugs het liefst legaliseren, maar wel accijns erop net als bij alcohol en tabak. Wij willen “zero-tolerance”. Stoppen ermee!! en de overheid mag daar zeker niet aan verdienen!! Verder wil Pastors mee blijven doen aan de JSF. Wij vinden het een geldverslindend project.
Pastors heeft als nieuwe partij ook nauwelijks een organisatie. PVN kent een partijdemocratie gebaseerd op een federale structuur. Andere partijen, groeperingen of individuen kunnen met ons meedoen onder eigen naam.
Pastors is uitgenodigd om met ons mee te doen, maar hij wil dat niet. Met onze organisatie (federale structuur) kunnen wij een groot publiek aantrekken.
De verschillen die wij zien met Pastors vindt u in bijgaand document.
Met vriendelijke groet,
Bij Nawijn heeft men zich een stuk beter op mijn vraag voorbereid dan bij Pastors, er volgt een bijlage waarin de verschillen uitgebreid uiteen worden gezet.

pps 8 november: mw Stoffer reageert ook met een Brood-memorie : Ook ik heb in De Koffer Herman Brood menigmaal onder z'n oksels achter de piano weggesleept zien worden door de portiers om 6 uur 's ochtends.... Ach ja, dass war mal..

Groter dan Brood waren de idolen van het middelbare schoolplein. Onze local hero was Adje van den Berg die een paar klassen boven mij op het Ichthus-college zat. Toen met zijn band Mother of Pearl al wereldberoemd in Enschede, voordat hij via Vandenberg en White Snake ook de rest veroverde. Boven hem uit staken Jimi Hendrix, over wie ik volgende week een lezing (!) bijwoon en mijn absolute idool Neil Young. De dinosaur of rock 'n roll wordt a.s. zondag alweer 61...

ps 6 november: Gelkinghe laat weten niet bekend te zijn met De Leeuw, en met name herinneringen te koesteren aan optredens van Brood in De Koffer. In die legendarische gelegenheid in de Oosterstraat zag ik ooit AA and the docters, en de Enschedese band Syncope voorafgegaan door Hans Boom. (18.11. a.s. op de eerste aflevering van Twenterock)

Mijn jongste dochter bleek vannacht pas om half drie terug te zijn gekeerd van het oppasadres van een lid van het Groninger gemeentebestuur. Op onderzoek naar wat er dan vannacht zo belangrijk was..., blijkt er een film over Herman Brood in première te zijn gegaan. Leuk. De Groninger Internet Courant vertoont er een filmpje over. Triest dat ze daarin prominent de één of andere onbenul aan het woord laten die iets meent te moeten brallen over Groningen dat zo ver ligt van de Amsterdamse grachtengordel. Merkwaardige vorm van zelfkastijding bij een wereldpremière. Ergens in juni 1977 – dat pikkie moest het waarschijnlijk nog van flessenvoeding hebben – woonde ik een optreden van Brood bij in De Leeuw, destijds een tamelijk obscure gelegenheid aan het Gedempte Kattendiep…. Met zangeressen en His Wild Romance. Het type podium waar Het Fenomeen kort daarna te groot voor werd. Wellicht iets voor Gelkinghe om te onthullen of er sprake was van cross-overs tussen VERA en De Leeuw?

Uit interesse naar de 'psyche' achter de on-Nederlandse partijvorming rond personen, nam ik onlangs de proef op de som en stuurde mailberichten naar de Partijen van Wilders, Nawijn en Pastors met de volgende vraag: U bent een eigen partij begonnen, naast initiatieven van (beide andere genoemd). Dreigt daardoor het gedachtegoed waar u voor staat niet te versplinteren?

Bij Een.nl reageerde ik via de site; mijn mail naar de kamerleden-op-gestolen-zetels Wilders en Nawijn ging via hun kamer e-adres. Van Wilders hoorde ik tot op heden niets. (mogelijk heeft zijn fire wall mijn mail geïdentificeerd als een slechte Günther Wallraff imitatie..?) Via Eén.nl kreeg ik direct een geautomatiseerd antwoord. Indien het een inhoudelijke vraag betrof, werd ik verwezen naar het on line programma. Als het antwoord daar niet in stond, deed ik er goed aan de media en de site verder in de gaten te houden. Overige vragen zouden zsm worden beantwoord.

EenNL kiest duidelijk voor een lijn die de oorzaken van de problemen wil aanpakken, daar waar de anderen meer inzetten op het bestrijden van de symptomen. Uiteindelijk is het goed dat mensen op rechts wat te kiezen hebben, dat hebben ze namelijk ook op links.
Overigens is het gek dat daar nooit wordt gesproken over versnippering, terwijl GroenLinks, SP, PvdA en Christenunie toch duidelijk een linkse signatuur hebben die moeilijk is te onderscheiden.
Met vriendelijke groet,

Later de reactie van de Partij voor Nederland.
-------------

Zie het bericht van 24 oktober voor de reactie die binnen kwam van dhr. Klijnsma.

28 oktober om de herfstvakantie uit te luiden en een weekje pitstop in te luiden, een gruwelijk lachfilmpje.

Volgende week weer on line. Ik zal dan o.m. ingaan op de antwoorden die ik ontving van de Partij voor de Vrijheid (Wilders), Partij voor Nederland (Nawijn) en EenNL (Pastors), op de vraag wat hen van elkaar onderscheidt... ondersteuning bij het vinden van een antwoord schijnt maandag gevonden te kunnen worden via de rechtse stemtest van Writers Block Magazine.

27 oktober Het warme weer maakt duurlopen tot een aangename bezigheid. Gisteren het traject Haren, Sassenhein, Hoornsche Dijkje afgelegd. Helaas houdt het ook allerlei beestjes langer in leven. Ben je lekker op gang, word je hinderlijk uit je cadans gehaald door irri Neil-Horanvliegjes die in je oog waaien....

26 oktober Klein links preekt voor eigen parochie
Daartoe uitgelokt ben ik de afgelopen dagen langs enkele blogs van regionale klein linksers gesurfd. Behoudens een enkel discussiepunt ter voorbereiding op het verkiezingsprogram, of een losse opmerking over China (of aanverwante onderwerpen), vond ik vooral bevestiging van mijn stelling dat die kring niet op onderlinge discussie is te betrappen en er eenzijdig naar buiten wordt geblikt. In reactie op dhr. Hemmes: ‘klein’ hanteer ik dan ook niet als kwantitatieve aanduiding. Aantallen mogen nooit bepalend zijn voor de beoordeling van een mening; de inhoud staat voorop, ook al komt die maar van één democraat. ‘Klein’ staat hier voor de geesteshouding die SP en Groen Links het blikveld vernauwt. Volgens mij is dat eigen aan ‘radicaliteit’. Het andere uiterste van het politieke spectrum heeft er evenzeer last van.
Maar misschien zijn blogs – zeker in verkiezingstijd – minder goede vindplaatsen voor onderlinge gedachtewisseling. Wat ik wel tegen kwam was een uiterst misplaatste tekst bij Linda Voortman, Groen Links -raadslid in Groningen. Onder het motto ‘practice what you preach’ gaat zij 6 okt. jl. in op de kwestie ‘Armeense genocide’.
Aan de Groen Linkse gedachtewereld die normaliter zulke radicale meningen voortbrengt, ontspruit hier plotsklaps de relativering. Mw. Voortman wil “het ontkennen van de Armeense genocide zeker niet goedpraten”, maar vind het wel nodig om de vraag op te roepen of we zelf wel het goede voorbeeld geven. Daartoe wijst zij op de ereplaats die Michiel de Ruyter anno nu krijgt toegedicht in het onderwijs; het opknappen van een standbeeld van J.B. Van Heutz en de moeite die bepaalde partijen zouden hebben gehad met de herinnering aan de politionele acties in Nederlands Indië, toen Poncke Prinsen ons land bezocht. Alweer, in de kern lachwekkend, als mw. Voortman het bij De Ruijter en Van Heutz gelaten had. Lachwekkend, want feitelijk volstrekt onjuist om de voorbeelden van koloniaal (oorlogs-)geweld te plaatsen tegenover een deportatie op etnische gronden uit de moderne geschiedenis. Echte waarheidsverkrachting is het om in dit verband de politionele acties te noemen. Die inzet van Nederlandse dienstplichtigen, waarvan er vele nog in leven zijn, aanhalen om te suggereren dat Nederland niet zo hoog van de toren zou moeten blazen over een etnische deportatie die wijdverbreid als genocide wordt aangemerkt.. daar zijn geen woorden voor. Het is tekenend voor Groen Links dat mw. Voortman hiermee weg komt. Daar is blijkbaar niet gauw iets te dol om de substantiële allochtone aanhang te paaien. Ik zou het ook tekenend willen noemen voor de houding van de regionale pers die dit soort blogs uit professioneel oogpunt volgt, dat zij mw. Voortman daarmee weg hebben laten komen.
Een actuele consequentie van deze perverse redeneertrant, is dat er vragen bij te plaatsen zijn dat de VN de Nederlander Jan Pronk rapporteur maakten van de genocide in Darfur. Die komt uit een land dat voorgehouden moet worden dat het moet praktiseren wat Pronk preekt.

24 oktober SP en Groen Links: vruchten van democratisch-centralisme
Vorige week zapte ik voorbij het wk Turnen. Een frêle chinees meisje deed een onnavolgbare balkoefening. Ze viel er één keer af. Na haar prestatie herhaalde de regie die ene fout. Alles goed gedaan, maar op die fout wordt ingezoomd.
Door omstandigheden kom ik de laatste tijd af en toe terecht op het weblog van de SP-wethouder van Pekela. Dat komt doordat via de digitale stad Groningen de link naar zijn site slechts wordt aangeduid op onderwerp. De afzender ontbreekt. Normaal klik ik nooit door naar SP-blogs. Ze ogen maar al te vaak als de tv-registratie van turnwedstrijden: inzoomen op de fouten van anderen. Een sneu weblog als dat van de SP-wethouder is opgebouwd uit een kopie van een nieuwsbericht, dat vervolgens aanleiding is voor het werpen van een één-regelig ‘tomaatje’. Onder het motto “traag van begrip” smeet de dappere dodo er onlangs één naar president Bush. De zelfgenoegzame pretentie die hierin besloten ligt is in de kern vermakelijk. In breder perspectief staat het model voor het gebrek aan interne discussie bij klein links.
Onlangs een kritisch stuk gelezen van een SP’er of Groen Linkser over de mening of stellingname van een partijgenoot? Of tegen een niet-democratische staat? Van de VS en Israël zien ze bij klein links elke splinter, maar op een Chinese balk reageren ze niet!

Mijn eerdere kritiek op het Balkenende-weblog wil ik nuanceren: klik hier voor uitgesproken kritische reacties op de brief aan de kiezer, in zijn recente boek.

De afgelopen week reageerde dhr. Klijnsma, GL-raadslid in Groningen; hij sluit aan bij mijn bericht van 10 oktober:

Hoi bert. Je stukje over SP en GL als nazaten van democratisch centralisme vielen niet goed. Ik ga niet voor de SP spreken, die moeten dat zelf maar doen. Wat betreft GL schiet je flink mis. Je kunt het eigenwijze gedrag van veel oud PSP-ers en PPR-ers misschien niet leuk gevonden hebben. Als zij ergens een hekel aan hadden en hebben is het democratisch centralisme. Ik geef toe dat de CPN in Groningen hier een "mooi"(?) voorbeeld van was. Bij de vorming van GL in Groningen was het cultuurverschil tussen CPN enerzijds en PSP/PPR anderzijds oftewel top-down versus bottom-up, in mijn ogen de reden dat de CPN eerst niet mee deed. Zowel PPR als PSP hadden eigenwijze meningen voor wat betreft de stad maar ook in de richting van de "top" van de partij. Een voorbeeld wil ik je niet onthouden. Op het eerste GL congres werd een vrouwelijke oud CPN-er voorgesteld als Lijsttrekker voor de 1e kamerlijst. Ineke van Gent meldde toen dat Groningen dat niet wenste omdat zij "op het verkeerde moment, op de verkeerde plaats, bij de verkeerde mensen was". het betrof de herdenking van 40 jaar DDR, waar de dame in kwestie het feest vierde met de SED in plaats van met de mensen op straat. Enige nuance in je titels zou ik dus wel op prijs stellen.

25 okt: dhr. Hemmes, SP-wethouder van Pekela wijst mij er op dat de SP niet klein te noemen is en dat hij recent kritisch over China heeft bericht:

even twee opmerkingen. Klein links valt wel mee, als we de laatste peilingen zien. En wat te denken van 45.000 leden, na CDA en PvdA toch de derde partij van Nederland. En zie blog van 8 augustus, gaat ook over China.

Schitterende, maar ook ontroerende en schokkende documentaire op Canvas over de opstand in Hongarije vanavond. 50 jaar geleden, maakte de unie van Socialistische Sovjet Republieken een einde aan de wens op zelfbeschikking van de Hongaren. Communisten vestigden opnieuw naam als de grootste imperialisten van de moderne geschiedenis. De Hongaarse communist en verrader Janos Kadar noemde ik niet in mijn rijtje gerontocraten in het stuk van 12 oktober, maar verdient er een ereplaats. Bij deze. De onderdrukking duurde nog 30 jaar voort, maar de Hongaren droegen uiteindelijk op cruciale wijze bij aan de val van het IJzeren Gordijn, door in 1989 hun grens open te stellen voor de vluchtende DDR-burgers.

23 oktober Eerste liefde
Vorige week woensdagavond in de trein. Ik zit achter een groep Turkse Nederlanders. Een jonge vrouw spreekt consequent Nederlands, een middelbare dame Turks. Een jongeman en een tweede jonge vrouw spreken Turks als ze zich richten tot de oudere dame en Nederlands tegen hun leeftijdgenote. Iedereen verstaat elkaar. Het Nederlands heeft een uitgesproken Twents accent. De middelbare dame draagt een hoofddoek, van het type waarmee vrouwen in de jaren ’50 en ’60 hun permanentje bijeen hielden. Een normale zeg maar. De jongelui gaan modern gekleed. Op een gegeven moment kaart iemand aan dat “vanavond een Nederlandse club tegen een Turkse speelt.” Namen vallen niet. Ze bespreken wat ze vinden van de uitspraak van de Nederlandse trainer dat de Turken altijd fel beginnen en dat ze die fase vooral door moeten zien te komen. De jongeman meldt via een mobieltje de stand: “We staan met 2-1 achter.” Intrigerend. Wie bedoelt hij nu, denk ik. In mijn gedachten groeit het uit tot een toetssteen voor mijn oordeel over de mate van hun geïntegreerd zijn.
De uitslag is bekend, maar – achteraf – voor mijn perceptie niet belangrijk. Ik meen dat ik getuige was van een heel normaal tafereel.
Dappere, initiatiefrijke mensen verlaten hun vaderland om een nieuw bestaan op te bouwen. Een vaderland blijft echter altijd een vaderland. Ik denk aan mijn oom en tante in Canada. Die zeiden ‘es dat als ze met theetijd op hun balkon zaten, ze altijd de KLM binnen konden zien komen, en hoe dat hun dan met trots vervulde. Dat hoorde ik destijds vertederd aan.
En hoe klein is voetbal in het licht van vaderlandsliefde?! Desalniettemin mailde ik toen Twente in 2001 de beker won, ondanks 25 jaar Groninger diaspora, de uitslag onmiddellijk naar Canada. Mijn broer, ook meer dan 20 jaar weg en toen voor werk in Maastricht – gaf eufoor een rondje in het café….
Trompe l'oeuil: van de huidige selectie zijn 2 spelers geboortig uit Enschede: Jeroen Heubach en Karim El Ahmadi…..

21 oktober Kies de minister-president (2)
De premier moet premier willen zijn voor alle Nederlanders, dus ligt het voor de hand dat Balkenende ook een brief zal hebben geschreven aan één of meerdere allochtonen. Zijn boek pretendeert toch meer te zijn dan een campagnetruc? Of hij dat ook gedaan heeft kom ik in de publicaties erover niet tegen. Of liet hij zich leiden door het uitzetbeleid van zijn kabinet?

Dat laat ruimte voor het uitzetten van christenen en homoseksuele mensen naar Iran, omdat zij in dat land geen gevaar zouden lopen als ze niet voor hun mening of geaardheid uitkomen. Andersgelovigen doen er in menig moslimland inderdaad goed aan zich gedeisd te houden. Ik schreef deze week al over de voorbeelden in Indonesië en Irak. Houdt Balkenende in die lijn ook de vele vragen rond religieus geweld buiten zijn boek? Majoor Bosshardt wel, maar John van Tilborg niet?
Wie heeft het gelezen en wil er hier over opiniëren?
De premier zou het lef moeten tonen over zijn asielbeleid verantwoording af te leggen. Een volgende brief kan wat dat aangaat naar president Mubarak voor een opmerkelijk geluid. Die meent dat het verkeerde beeld van de Islam mede aan moslims zelf te wijten is. Geen woord zo te lezen over de wijdverbreide gewelddadigheden door en in moslimlanden, en veel nadruk op de aanvallen op de Islam. Maar dat heeft hij waarschijnlijk nodig voor die heel voorzichtige, kleine opening naar die passage met introspectie. Misschien durft de man nu het natuurlijke einde van zijn leven nadert, zich bloot te stellen aan de onnatuurlijke wijze waarop zijn voorganger Sadat het leven moest laten?

Bij zijn zoektocht naar inspirerende voorbeelden van volhardende mensen, zou het asielzoekersgezin Mourad in Winschoten Balkenende ook veel inspiratie voor een brief hebben kunnen bezorgen. Na onder meer een vreeswekkende gang langs de Syrische ambassade, kregen zij deze week na elf jaar een voorlopige verblijfsvergunning. Dat is beslist geen verkiezingsstunt.

20 oktober Kies de minister-president
'Mooie campagnescore' dacht ik toen ik gisteren bij sigarenmagazijn Schepers (Haaksbergerstraat - Enschede) de voorkant van het AD zag. Balkenende schudde op een foto majoor Bosshardt de hand. Met haar wil iedereen zich wel afficheren. Een kind op de arm of majoor Bosshardt aan de arm, dat is waar campagnestrategen opgewonden van raken.
Verkiezingen zouden moeten draaien om gedachtegoed, om ideeën. Dat zag je in ons land tot halverwege de jaren ’70 overwegend terug in verkiezingsaffiches. Toen de PvdA na het 1e kabinet Den Uyl in 1977 de verkiezingen in ging onder de leus ‘Kies de minister-president’, boven een foto van Joop zelf, reageerde CDA-lijsttrekker Van Agt dat zijn partij dat nooit zou doen. Bij het CDA ging het niet om de persoon van de lijsttrekker, maar om de inhoud. Op de site van het CDA houdt de huidige premier ons dat nog immer voor: ‘It’s the content stupid! Natuurlijk, erkent hij, is uiterlijk belangrijk in de tegenwoordige campagnevoering, maar het gaat uiteindelijk om de inhoud.
Al sinds campagneleuzen als “Laat Lubbers zijn karwei afmaken” is de stelling van Van Agt onhoudbaar gebleken. De trend die de PvdA gezet heeft is vervolmaakt. Een foto van de lijsttrekker is tegenwoordig standaard. Bij de gemeenteraads-verkiezingen van 1994 kon ik het als lijsttrekker voor het CDA nog verhinderen. Met mijn vertrek als wethouder, vorige week 10 jaar geleden was het gedaan met dit puriteins gedoe. Als ik het goed zie houden alleen VVD, SGP en ChristenUnie nog de rug recht. Waarvoor hulde! De plakborden staan alweer overeind; ik zie er met belangstelling naar uit. Het affiche van het CDA zal geen twijfel laten bestaan. Daar draait het om de persoon Balkenende. Op de CDA-site heeft hij eigen pagina’s, waaronder een weblog. De reacties van sommige lezers zijn zo lovend, dat uit hun loftuitingen gedachten opklinken als aan ‘de geliefde leider’. Daarmee zijn we min of meer terug in de jaren na de oorlog. ‘Maak geen fouten, stem Jan Schouten’ luidde toen de slogan van de ARP. Voor de oorlog zagen we Colijn geafficheerd en Abraham Kuyper was in zijn tijd de icoon waaraan Balkenende zich graag spiegelt.
De kiezer laat het gebeuren, en krijgt in een democratie wat ‘ie verdient.
Maak geen fouten, breng een voorkeursstem uit.

16 oktober niks pannetje soep
De Nobelprijs voor de Vrede is vrijdag toegekend aan Muhammad Yunus de grondlegger van het microkrediet. Een passende waardering voor een magnifiek instrument. Bijna 3 jaar geleden trof me de blijdschap en trots op de gezichten van Indiase vrouwen die me hun beduimelde kasboekje lieten zien. Allen lid van een Sangha, een vrouwenzelfhulpgroep, die met ondersteuning elke week een paar rupi’s inleggen, zodat uit de opgebouwde kas, onderling kleine leningen kunnen worden verstrekt. Voor als de nood aan de vrouw komt (mannen bleven buiten beeld) : doktersbezoek, aanschaf van vee of reparatie van een huis. Over toekenning van de aanvraag beslist de groep en de lening wordt met rente terugbetaald. Het brengt eigenwaarde en greep op het eigen leven, want armen die geld moeten lenen bij de woekeraars, vervallen er tot ‘slavernij’. Vanuit Nederland wordt het werk geborgd door stichting Een Handreiking, vanuit een netwerk met o.m. de Ned. Geref. kerkgemeenschap in Groningen en de Rotary club Groningen Zuid.

12 oktober Over 80’ers gesproken (2)
Communistische staten noem(d)en zich volksdemocratie, oftewel volksvolksregering. In de praktijk waren het gerontocratieën. Honecker, Husak, Breznjew, Gromiko, Tito, Ho Tsji Minh, Mao, Deng Xiao Ping, vertrouwde hoogbejaarden uit de hoogtijdagen van het communisme. Een ‘jongeling’ als Ceausescu was ook nog lang niet van plan uit zich zelf op te stappen… Fidel hoort er helemaal bij.
Zij gingen er prat op niet gebukt te gaan onder een achterlijke staatsvorm als de monarchie. Feitelijk waren erfopvolging en nepotisme de norm. Als Fidel niet goed wordt krijgen Cubanen bij gebrek aan zonen dan ook Raúl, de broer van.
Noord Korea belichaamt nog de meest pure vorm. Sinds 'de Grote Leider' Kim Il Sung op 82-jarige leeftijd het tijdelijke voor het eeuwige verwisselde, wordt men er onthaald op zoon Kim Jong Il, ook wel gekend als 'de Geliefde Leider'. Lees hier welke zoon de grootste kans maakt hem weer op te volgen.

10 oktober Over 80’ers gesproken (1)
Als het vermoeden van de CIA juist is dat Fidel Castro (80) aan terminale kanker lijdt, dreigt mij een lang gekoesterd voornemen voorgoed te ontglippen: Cuba onder Castro bezoeken. Waar vinden we immers, behoudens de nieuwe kernmacht Noord Korea, nog gebalsemd communisme?? De kunstmatige culturele isolatie zal na Castro’s dood worden overlopen, waarna het een Midden Amerikaans land zal worden als alle andere. ‘Opgekocht’ door de VS, zoals de DDR door de BRD.
De dag waarop dit CIA-vermoeden publiek werd - 7 oktober - is markant, namelijk exact 17 jaar na de viering van het 40 jarig jubileum van de DDR. Die dag mocht staats- en partijchef Erich Honecker de felicitaties in ontvangst nemen van zijn ambtgenoot uit de Sovjet Unie, Michael Gorbatsjow. Voor het eerst liepen volksmassa’s spontaan de straat op om een Sovjetleider te verwelkomen. Het ‘Gorbi’, ‘Gorbi’ was niet van de lucht; Honecker bleef nergens. Het 'feestje' eindigde in een bloedige afstraffing door de Volkspolizei. In het Palast der Republik (inmiddels in afbraak na grote problemen met het vele asbest dat er in verwerkt zit..), onthaalde de partijleiding ondertussen vrienden als Jaruzelski en het echtpaar Ceauscesku. Ik zag Castro tijdens de hedenavond via de NDR uitgezonden documentaire niet voorbij komen, maar hij zal er ongetwijfeld acte de presence hebben gegeven.

Gorbatsjow had gezegd: “Wie niet op tijd verandert, wordt door het leven ingehaald.” Honecker werd 10 dagen later door de partijtop afgezet. Op 9 november viel de Berlijnse muur. De Ceauscesku’s werden op 25 december vermoord…. Het 40 jarig DDR-jubileum was een bal voor zombies.

Ondanks de vele voorbeelden die zijn kameraden-partijleiders hem boden, heeft Castro geen lering getrokken. Het leven gaat hem alsnog inhalen…..

Na een jaar de tijd van 0.29:53,2 realiseren, is meer constant dan beter. Zonder die heren van 80 had ik nu in de strijd geworpen dat ik duidelijk vooruit gegaan ben, indien mijn extra jaar 'ouderdom' in de afweging wordt betrokken, maar daar kan uiteraard geen sprake van zijn...lichte teleurstelling overheerst..

Wat kunnen mensen toch op uiteenlopende wijze 81 worden. Gisteren schreef ik er over, maar 's avonds bij tv-Noord kwam er nog 'es een ondubbelzinnige bevestiging van. Drie tachtigers werden geinterviewd over hun deelname aan de 4 mijl van Groningen. Nou denk je dan, wat een prestatie. Ik nam aan onder het motto 'meedoen is belangrijker dan winnen'... Wie schetst mijn verbazing als één van hen, gevraagd naar zijn voorgenomen tijd antwoordt: 29 minuten...!!!! AAAAAaaarrrgghhhh.. maar dat is ook mijn doelstelling!?

Op voorhand verschijn ik derhalve morgen met knikkende knieën aan de start, het vizier op de te kloppen tijd 0.29:54,6...

Wie dit jaar 81 wordt, was 15 in het eerste oorlogsjaar 1940. In 1949 werden zij 24. Die jeugdperiode bestond uit vijf jaar oorlog tegen nazi-Duitsland, met voor de meeste mannen, lees: jongens - een (dreigende) vorm van Arbeitseinsatz of illegaliteit. Aansluitend de dienstplicht in oorlogstijd. 1949 was het jaar waarin velen onder hen op een kade werden afgezet, meest in Rotterdam, na 3,5 jaar in Nederlands Indië.
5 oktober 2006 - De laatste reünie van regiment 3–7 RI in de luit.-kol. Tonnetkazerne in ’t Harde, opent met een inleiding door de voorzitter. Nog één keer de scherts-met-bittere-ondertoon over de aankomst, a/b hrm Sibayak, waar op de kade een “hele batterij hoge militairen en een groot orkest hen ter verwelkoming stonden op te wachten…” Maar niet heus. Een staatssecretaris en de opperbevelhebber hielden een obligaat praatje. Geen van hen was echt geïnteresseerd. De mannen wilden zo gauw mogelijk naar huis.
In 1946 kwam de oproep voor het vervullen van de dienstplicht in de vorm van een uitnodiging om naar Vught te komen. In 3 maanden kregen jongens van wie sommigen nog nooit buiten hun dorp geweest waren, een militaire opleiding, alvorens a/b van hrm Kota Baru naar Java te worden verscheept. 3-7 RI werd gelegerd in Semarang.
“Zo jij loopt de vierdaagse niet meer”, schalt goedbedoeld de nog harde stem van de voorzitter door de gang als hij mijn vader verwelkomt. En zonder een reactie af te wachten even luid tegen mijn moeder: “Heeft ‘ie een attack gehad?” Dat is niet het geval, maar de details gaan al gauw verloren in de gewichtigheid die een organisatie van een reünie als deze nou een keer met zich mee brengt.
De Nederlandse regering zond de dienstplichtigen uit onder de marsorder dat ze de inheemse bevolking zouden bevrijden van Japanners en rampokkers. (dieven en moordenaars) Dat ze streden tegen vrijheidsstrijders werd, in een van tv verstoken wereld, hen niet verteld. Voor orde en recht!
Op Java worden vandaag bloemenkransen gelegd op de militaire erevelden waar de 47 gesneuvelden van 3-7 RI hun laatste rustplaats hebben gevonden. Ook de nagedachtenis aan de drie vermisten krijgt een plek tijdens de dodenherdenking op de reünie: ze worden bij name genoemd en er komt een bloemenkrans bij het Indië-monument. The Last Post wordt geblazen. Het Wilhelmus weerklinkt. De namen worden voorgelezen van reünisten en hun echtgenotes die sinds de reünie in 2003 zijn overleden. 53 namen. Toen mijn vader de Tiga Toedjoeh-koerier nog kon lezen, het reünistenblad van 3-7 RI, sloeg hij altijd als eerste de overlijdensberichten er op na.
3-7 RI zou oorspronkelijk maar een jaar blijven en was niet opgeleid om strijd te leveren. Het liep allemaal anders. Het verblijf werd twee keer verlengd en het regiment vormde “de ruggengraat tijdens de 2e politionele actie”. Mijn vader kwam terecht in een groep die met pantservoertuigen zwaar geschut vervoerden naar het strijdtoneel. Na de succesvolle opmars naar Blora, kregen zij de taak een brug te bewaken met mortieren. Daar kwamen ze onder hevige beschietingen….
Vijf mannen uit die compagnie deelden ervaringen die de rest van hun leven onherroepelijk beïnvloedden. Vanuit Rotterdam, Arnhem, Zutphen, Almelo en Enschede bleven ze elkaar – na de eerste 3-7 reunie in 1968 opzoeken. Als iemand het leven laat, nemen zij gezamenlijk afscheid van hun sobat. Staand in een kring om de baar. Hun vrouwen waren hun hele leven getrouwd met Indië-veteranen. Ook als weduwe blijven zij de samenkomsten bezoeken, nu vooral met kinderen ter ondersteuning.
Overste Pluijgers (92) is nog steeds in staat om – slechts ondersteunt door een stok – zijn manschappen toe te spreken. Na de loterij en de traditionele Indische maaltijd gaat een ieder weer zijns weegs. De laatste reünie eindigt. De Tiga Toedjoeh-koerier zal - in een lagere frequentie - blijven verschijnen; de reünistenvereniging zal bij overlijden een bloemengroet blijven sturen en – indien mogelijk – een vertegenwoordiging naar de uitvaart afvaardigen.
Twee sobats omhelzen elkaar. “Het allerbeste. En zorg dat je uit de Tiga blijft!”

In 1979 slaagde Max van den Berg er via een voorkeursactie in, voorzitter te worden van de Partij van de Arbeid. De wethouder van Groningen won die strijd door zich te afficheren als man uit de provincie, die zich – met succes – afzette tegen de randstedelijke overheersing. Dat was feitelijk niet de reden waarom het toenmalige partijestablishment hem niet moest. Men vond hem veel te dogmatisch. De PvdA was op zoek ‘naar de uitgang’ na de overwinningsnederlaag die in 1977 uitmondde in de grootste frustratie aller tijden: de totstandkoming van het kabinet Van Agt – Wiegel, in plaats van het tweede kabinet Den Uyl. V.d.Berg's voorgangster Ien van den Heuvel verzuchtte dat de partij met een ayatollah opgescheept zat. (kersvers ontleend aan de opkomst van Khomeini in Iran.) Ik moest daar aan denken nu boer en beminnelijk Groninger Harm Evert Waalkens er via een voorkeursactie in is geslaagd om van plaats 51 naar 33 op te rukken op de PvdA-kieslijst. Zijn keuze voor een plastic opblaaskoe als symbool, onderstreept het underdog-gehalte van zijn actie.
Het lijkt op de affaire-Nistelrooij/Van Bommel. Want daarvan mogen we inmiddels

wel spreken. Hup Holland roepen naar het Nederlands elftal heeft wel een heel letterlijke betekenis gekregen. Hun beider weigering om nog onder Van Basten te dienen, is zoiets als een voorkeursactie, maar dan omgekeerd. Uit nieuwsgierigheid naar een mogelijk verschil in beoordeling tussen randstad en ‘de provincie’, scrolde ik vanmiddag met een schuin oog door de honderden lezersreacties op de persberichten op de sites van Telegraaf en AD. Op zoek naar de vox populi. Ik moet zeggen dat het me mee viel, hoeveel randstedelijke afzenders hun steun aan beide voetballers betuigden. Slechts een uitzondering verzucht dat er "gelukkig weer een zachte G minder bij zit”. Voor mij persoonlijk is de ‘provinciale’ afkomst van de heren BommelRooij beslist een reden om partij voor hen te kiezen. Het was begin jaren ’70. De opkomst van FC Twente in de nationale competitie bracht sommige spelers aan de rand van Oranje. Theo Pahlplatz heeft het in de selectie een korte tijd uitgehouden. Hij verhaalde hoe ooit Wim Suurbier zijn bord eten zomaar omdraaide. Die vond dat hartstikke geinig en lachte Theo, die het eenvoudig totaal niet begreep, als boertje-van-buut’n gewoon uit. Nou was Theo dat ook; die komt uit Oldenzaal, oftewel ’n Boeskoolstad, zich sierend met de slogan ‘de glimlach van Twente’.
Theo hield het niet lang vol. Nu tooien supporters zich met de geuzennaam ‘Boeren’ en heb je zelfs ‘Superboeren’. Dat staat! Maar nog immer geldt: vlak de rol van Cruijff niet uit. Ik was getuige van een wedstrijd Twente – Ajax, waarin Cruyff afgestopt moest worden door Epi Drost. Naar aanleiding van die wedstrijd speculeerde de krant later over de vraag of Drost Cruyff niet had durven tackelen, uit vrees zijn nominatie voor Oranje te kunnen vergeten.
Zo ver mag het nooit meer komen. Weg met de Ayatollah achter de schermen.

Het blijft raadselachtig wie er achter de ruim 25.000 september-klikken op deze site schuilgaan, maar daar moet een 'ijzeren voorraad' onderdeel van zijn, aan wie ik bij deze de service bied van een doorkijkje; de eerstvolgende bijdrage in dit log verschijnt a.s. vrijdag. Een verhaal, uit het leven gegrepen.

Ik had er over willen schrijven, toen ik las dat Van Bommel alsnog weer was opgeroepen voor Oranje. Ik had willen schrijven dat 'ie Van Basten in zijn sop gaar had moeten laten koken. De sympathieke Limburger was gisteravond te gast in Der Sportschau (of hoe dat tegenwoordig ook maar heten mag). Vriend en vijand bewonderde hem. Te sympathiek dacht ik, om de randstedelijke arrogantie op hetzelfde niveau van repliek te dienen. Ondanks dat Van Nistelrooij hem deze week was voorgegaan met zijn weigering.

Diens kritiek op het selectiebeleid kwam de Brabander te staan op de hooghartige reactie "een persoonlijkheid loopt niet naar de pers".

Maar zojuist lees ik het allerlaatste nieuws op mijn scherm. Ook Van Bommel past. Hulde!