26 juni

Prof. mr. J.W.M. Engels, hoogleraar gemeenterecht (Thorbeckeleerstoel) Universiteit Leiden, recenseert 'Delfzijl aan de Eems' in VNG Magazine, het ledenorgaan van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten onder de titel 'Een vreemde in Jeruzalem'. (geen link)

24 juni

Op verzoek van radio Delfzicht , de lokale zender voor Delfzijl/Appingedam werk ik mee aan het praatprogramma Burgerzaken. De uitzending is op 25 juni om 12.00u ook hier te beluisteren.

14 juni  Feitse Boerwinkel

Vandaag een bijzondere reactie ontvangen op de site: Centrum voor social work / De Horst, zond me hun cahier over Feitse Boerwinkel, naar aanleiding van mijn columns over Inclusief Denken. Een passage daaruit is opgenomen in het hoofdstuk met eigentijdse citaten over Boerwinkel's gedachtegoed. Dank aan Maarten van der Linde!

8 juni   Hart van Zuid   Hengelo

Vandaag heb ik vanuit mijn werk voor ROSET-Twente, een atelier geleid dat de aftrap is voor een proces dat moet leiden naar een gezondheidscentrum in Hengelo. Dit is onderdeel van een doelgerichte poging van het gemeentebestuur om de ruimtelijke herinrichting van Hengelo-zuid, gelijk op te laten gaan met een nieuw ontwerp van de sociale infrastructuur. De gezondheidszorg moet daarin een wezenlijk aandeel krijgen. ROSET is gevraagd om belangstellende zorgaanbieders in het gesprek over de vormgeving hiervan te betrekken. Daarmee dragen wij bij aan het aansprekende project ‘Hart van Zuid’ dat vandaag tot VROM voorbeeldproject is verheven.

3 juni     Tukker in Grunn'

Goodgaon. Aajt vedan! Met deze in het Twents gestelde aanmoediging eindigde Sicco S. Stiekelsteert deze week een mailbericht. Hij had het speciaal opgezocht in ‘Van Deinse’, de Twentse K. ter Laan.

Desgevraagd meldt hij dat hij dat doet om mij er als Twent een plezier mee te doen. Die vorm van (h)erkenning stel ik bijzonder op prijs. Na bijna 30 jaar Groningen, aarzel ik of ik Couperus nog oprecht kan verbasteren door te stellen dat ‘zoo ik iets ben, ik een Tukker ben’…. Ik zou nog terugkomen op rtvNoord. Het spreekt voor zich dat ik met bijzondere belangstelling heb kennisgenomen van het besluit, om een Groninger soap te realiseren. In reactie op het succesvolle ‘Van jonge leu, en oale groond’. Die serie volg ik in Enschede, waar het zonder ondertiteling toch anders voelt. (ik zal niet verklappen wie van wie zwanger wordt; of er naast de boerderij van Wildspieker wel of geen golfbaan wordt aangelegd, dan wel of Gait, Mans of een ousider als Bredero er met Fenna van door gaat…..)
Wel zal ik verklappen dat er op een gegeven moment een Groninger over het erf komt. Hij spreekt dialect en het kost hem geen moeite om er luidruchtig op los te knauwen. Zijn rol is een emanciperende, maar dat slaat niet op zijn toepassing van dialect: dat spreekt vanzelf. Verbeeld ik het me of is Gronings harder dan Twents? Ik heb daar een theorie over, ontleent aan het landschap. Dat is in Groningen ‘harder’ (ontworstelt aan de zee; vette klei; vergezichten die niets te raden overlaten: iets is er of is er niet), dan de Twentse zandgrond, waar in het coulissenlandschap, achter de essen en eikenbomen van alles schuil kan gaan. Mystiek en roomse blijheid vinden er een plek. Kan het landschap waarin iemand opgroeit zijn aard milder stemmen? Of andersom, kan het landschap de volksaard ‘harden’? Ik hoop het nog ‘es uit te werken in een artikel. Vooralsnog stel ik vast, dat de uitzendingen van tv Oost overwegend milder zijn dan die van 'Noord'. Meer nadruk op informatie, minder op stelling nemen. Als ik de nieuwsrubrieken moet vergelijken, dan zou ik zeggen rtvNoord probeert een regionaal ‘NOVA’ te zijn. RtvOost lijkt meer het NOS-journaal, uit de tijd dat Rien Huizing nog het nieuws las.
Gaat achter dit vermeende onderscheid tussen ‘hard’ en ‘zacht’ wellicht een verschil in zelfbewustzijn schuil? Of moeten we niks zoeken achter het feit, dat eerst een Friese en een Twentse soap succesvol moesten zijn, voordat het idee van een Groninger soap geboren werd???

29 mei    thriller

Tijdens mijn wethouderschap in Groningen kregen we eens een merkwaardig aanbod. Een uitgever vroeg ons geld, in ruil voor het situeren van het nieuwste boek van “een internationaal befaamd schrijver” in onze stad. Dat zou veel lezers tot toekomstige bezoekers maken en ons voordeel opleveren. Dit ‘kijkje achter de schermen’ is altijd raadselachtig gebleven want we gingen er vanzelfsprekend niet op in. Ik fantaseerde dat het Ludlum was of zo (NicciFrench was nog niet zo in als tegenwoordig, maar lijken me ook minder commercieel), en dacht dat kan ik zelf ook. Ik begon aan een thriller, die en passant interessante aspecten van de stad in beeld brengt. Het onderwerp vond ik in mijn portefeuille: het gaat over milieucriminaliteit. (Na enig doorzetten liggen zo’n tien handgeschreven hoofdstukken manuscript nu al bijna 10 jaar in de kast …) Dat men deze aanpak vaker hanteert heb ik inmiddels ervaren. Alleen al het voornemen om een boek over mijn Delfzijlster belevenissen te schrijven, ontlokte een programmamaakster de vraag of ik met een BN’er voor de camera door Delfzijl wilde wandelen, langs markante plekken waar mijn belevenissen zich hadden afgespeeld……. Dat heb ik geweigerd, maar het zegt wel iets over de gehanteerde commerciële technieken!
Maar misschien kan ik dat manuscript nog ‘es afronden en het als vervolgverhaal op deze site publiceren, nu veel lezers over 'Delfzijl aan de Eems' zeggen dat ze het in één adem uitlazen, omdat het net een spannend jongensboek is……

26 mei    waterschap

Een interessant verzoek bereikte compagnon Heinrich Winter en mij uit de waterschapswereld. Een initiatiefgroep die de juridische kwaliteitszorg die de waterschappen realiseren nader in ogenschouw wil nemen, heeft ons benaderd om een inleiding te verzorgen tijdens een studiedag. Momenteel lopen behalve de opdracht voor de gemeente Almere en de IB-groep, ook enkele offertetrajecten inzake juridische kwaliteitszorg.

Het is plezierig om te ervaren dat het 'normale' werk in mijn adviespraktijk blijft lopen, naast de hectiek die het publiceren van een boek met zich brengt.

19 mei      recensies

Na het uitkomen van On the Road, bleven Jack Kerouac en zijn vriendin ’s nachts op om in de eerste editie van The New York Times de recensie te kunnen lezen. Dat oordeel zou zeer bepalend worden voor de aandacht die het boek zou krijgen. In latere uitgaven beschrijft een voorwoord de spanning waarmee zij bij een kiosk de krant bemachtigen en de daarop volgende bevrijdende beleving, als blijkt dat de recensie positief is: vanaf dat moment kon het boek zich een weg banen als hèt cultboek van de beatnik-generatie.
Het is een aardige bijkomstigheid van het schrijven van een boek, die verwachtingsvolle spanning waarmee de schrijver uitkijkt naar reacties.

De nadere gegevens: Het boek is uitgegeven door Leesmijnboek.nl     (ISBN-10: 90-5595-009-2; ISBN-13: 978-90-5595-009-6)

16 mei     boekpresentatie

Het boekje met mijn belevenissen als wethouder-van-buiten in Delfzijl is uit. Ik beleef weer kortstondig iets van de 'orkaan' door de ruime media-aandacht. Onder het motto 'wie-kaatst-moet-de-bal-verwachten' ga ik die niet uit de weg. Vandaag  presenteer ik het in een bijeenkomst in de fraaie bibliotheek van Delfzijl, waarvoor alle oud-raadsleden zijn uitgenodigd. Naast de overhandiging van het - zorgvuldig terzijde gelegde - eerste exemplaar aan burgemeester Cees Waal, zal het woord worden gevoerd door oud-VVD wethouder uit Groningen Koen Schuiling.

12 mei    Orkaan in een vingerhoed

De publieke gedachtewisseling die ik met mijn boek hoop los te maken, kwam vandaag behoorlijk op gang. Gisteren ben ik ingegaan op het verzoek van het Algemeen Dagblad, om een interview te geven. Daarnaast heb ik een exemplaar persoonlijk overhandigd aan de regionale media: rtvNoord, Dagblad van het Noorden en de Groninger Internet Courant. Naast de radio heeft ook tvNoord uitgebreid aandacht besteed aan zowel de publicatie op zich als aan de inhoud. Dit ondanks het feit dat ik over hun rol in het boek behoorlijk kritisch ben.

5 mei   l'art pour l'art

Ook Karel Appel heeft het tijdelijke voor het eeuwige verwisseld. Gisteravond zag ik een interview op NOVA door Paul Witteman met Rudi Fuchs. De freischwebende intelligenz die Fuchs debiteerde werd af en toe opvallend kritisch onderbroken.

Bij het tonen van het schilderij ‘vrouw met struisvogel’ kwam in gedachten een commentaartje boven à la dat op Gerard Reve. Maar dat wordt al te pedant voor iemand die zelf nog weinig heeft laten zien dat blijvend erkenning heeft gekregen. Ik zou niet zozeer zijn werk, als wel Karel Appel zelf willen eren. Want het is hoe dan ook een topprestatie, als je slechts door het achterlaten van verf ( “Ik rotzooi maar wat ‘an”) wereldstatus aan een doek weet te geven. Ik vind dat vergelijkbaar met mensen als Mick Jagger en Toon Hermans. Echte kunstenaars ook. Toen Mick Jagger enkele jaren geleden met familie en vrienden na een avondje bowlen vertrok, stortten andere bezoekers zich en masse op de flesjes priklimonade die hij had leeggedronken en andere – in Mick-parafernalia veranderde – ordinaire gebruiksvoorwerpen…. Toon Hermans kreeg op het eind van zijn carrière volle zalen aan het lachen, door zijn publiek een blik te gunnen achter een toneelgordijn… schuddebuiken en hinniken; je houdt het niet voor mogelijk.
Mijn ideaal zou zijn te kunnen leven van eigen schrijfsels. Stel je voor, mensen die in de rij staan om in te tekenen voor jouw nog ongelezen nieuwe boek. Of je zit in de trein en iemand tegenover je zit in jouw boek te lezen….

Wie weet kan ik dat laatste nog ‘es realiseren op een traject vanuit Groningen. Mijn boekje over Delfzijl is af. Ik mocht vanochtend een eerste druk in handen houden. Gaaf hoor!

12 april   Reve dood?!

Een steen in de vijver: vanaf maandag verbaas ik me over de publiciteit naar aanleiding van de dood van Gerard Reve. Om maar meteen met de deur in huis te vallen: van die man heb ik nimmer een boek gelezen. Ik begrijp dat ik daarmee sinds 'De Avonden' in het gezelschap verkeer van Harry Mulisch. De krantenartikelen, - commentaren en met name het programma op Human maandagavond laat, tonen een man die naar eigen zeggen regelmatig het hoofd uit het raam steekt en iets roept wat de goegemeente beroert. Wat mij opvalt in al die scenes uit het leven van Gerard Reve is dat de man daarbij nooit iets serieus te berde bracht. Wel maakt hij tussen de bedrijven door regelmatig reclame voor zijn boeken. Ik kan het niet anders zien dan dat iemand hier perfect slaagt in het verkopen van nieuwe kleren aan keizer 'Ynte Intellectueel'. De cynische vergelijking van Jan Mulder op de maandagse voorpagina van de Volkskrant ( jongeren die Reve niet kennen, maar Temptation Island des te meer) veroordeelt zichzelf: geld verdienen via RTL-oppervlakkigheid maskeren door gedweep met wat volgens de 'happy few' gelezen en mooi gevonden moet worden!? Zullen we daarvoor de term 'Muldergeld' introduceren in de Nederlandse taal?

Cult-figuren die elkaar van de straat houden!   Wie deelt mijn Reve-beleving??    

4 reacties/ 2 heren

ps Blijkt dat die Mulder zich al verlaagd heeft tot Talpa.....!?

10 april        Rollen de stenen uit Chinese Muur??
De beperkingen aan het eerste optreden van de Rolling Stones in China, (geen Brown Sugar…in een te kleine evenementenhal) lijken een herhaling van de communistische historie. In 1986 maakte ik als wethouder sportzaken van de gemeente Groningen een trip mee naar Moskou en Leningrad. Het ging uit van het Landelijk Contact voor de sport, een club van sportbestuurders en –ambtenaren uit de kring van lagere overheden. We zagen er allerlei sportaccommodaties, en riepen elke keer niet begrijpende blikken op met de vraag wat het nou gekost had. In de Sovjet Unie kwam immers alles van de grote hoop… Omdat we er toch waren, bezocht een deel van de groep een popconcert van een Engelse band, waarvan de naam me allang is ontschoten. De kaartjes waren voor ons zo goedkoop dat we er lukraak besteld hadden. Toen bleek dat we met minder belangstellenden waren dan gedacht, stapelden we onze jassen op de lege stoelen… het was de voorste rij, voor de Russen hartstikke duur…. Die zaten allemaal stil en vergaapten zich. De zangeres wrong zich in bochten om sfeer op te roepen, maar de Russen bleven slechts in verwondering opkijken. Die band was voor hen een venster naar westerse cultuur, die ze tot dan slechts van horen zeggen kenden. Het waren de prille dagen van glasnost en perestrojka… Nog liepen er officiële types rond in uniform. Wie zal het zeggen waar die toe in staat waren? Hoe dan ook, na elk nummer maakten wij op de voorste rij dusdanig veel lawaai – applaudisseren, fluiten – in die overigens van gemurmureer gevulde zaal, dat de Russen ook naar ons gingen staren. Na het laatste nummer richtte de zangeres haar bedankjes – handkussen en terugklappen – nadrukkelijk in onze richting. Vier jaar later scheidden de eerste sovjet-republieken zich af en kregen we het GOS, als overgang naar het Rusland zoals we dat nu kennen……..

ps Ook de afloop voor Mao lijkt voorspelbaar nu in het Russische parlement een meerderheid ontstaat om de kosten van het balsemen van Lenin weg te bezuinigen en hem te begraven dan wel ter beschikking te stellen aan de Communistische partij (..). De spellingscontrole ging hen al voor: in het stukje hierboven stelt die bij het woord 'Leningrad' voor: schrijf de juiste naam: St. Petersburg......

8 april      afscheidsrecepties

Nederland is klein en bestuurlijk Nederland lijkt steeds kleiner te worden. Momenteel is het een komen en gaan van wethouders. De recepties vormen een kleine opleving in de toch al stijgende economische ontwikkeling: horeca en cadeauwinkels in Nederland beleven er veel genoegen aan. Ik was zelf een middelpunt bij een afscheidsreceptie in Delfzijl – 1 secretaressedag is echt te weinig om de toewijding van deze beroepsgroep te honoreren! – en bezocht een andere in de Euroborg. Ook wel de ‘groene kathedraal’. Degene die daar afscheid nam als wethouder, wordt alweer genoemd in een andere gemeente.
Tijdens een gesprek gistermiddag in Almere voor onze opdracht aldaar, hoorden we in de wandelgangen vers van de pers de entree van een kamerlid en een niet herkozen wethouder uit Groningen, als nieuwe leden van B&W! Hartelijke felicitatie voor Martine Visser. Alle partijen houden inmiddels pools van beschikbare kandidaten achter de hand. Zo bezien is een voetbalstadion een passende locatie voor een wethoudersreceptie, want we gaan toe naar ere- en lagere divisies van transferabele bestuurders.
Opvallend was de advertentie van B&W van Schagen. Daarin vragen burgemeester Westerink (geen familie) die daar eerst wethouder was (..) en zijn beide wethouders, een kandidaat-wethouder voor de portefeuille ICT en Financiën Er staat niets over partijpolitieke achtergrond… Gaan we alsnog naar het Duitse systeem? Met een gekozen localo als burgemeester/uithangbord en een Stadtdirektor? Een ambtenaar die het dagelijks-bestuurlijke werk doet? Of groeit een bestuurlijke kaste?

5 april

De aankondiging vorige week vrijdag dat ik mijn Delfzijlster ervaringen in een boek wil verwoorden, heeft nogal wat reacties opgeleverd. Landelijke en regionale geschreven media en een tv-programmamaakster toonden belangstelling. Ik sta er elke keer verbaasd van wat imago kan doen in deze wereld van zappen en happen (van klare brokken). De vrees dat de media als boodschapper van slecht nieuws onthoofd gaan worden klinkt een beetje door bij Binnenlands Bestuur. Daarin kan ik hen alvast geruststellen. Ik fileer slechts hun twee verslagen van eind februari op feitelijkheid.