23 oktober 2006          Eerste liefde

Vorige week woensdagavond in de trein. Ik zit achter een groep Turkse Nederlanders. Een jonge vrouw spreekt consequent Nederlands, een middelbare dame Turks. Een jongeman en een tweede jonge vrouw spreken Turks als ze zich richten tot de oudere dame en Nederlands tegen hun leeftijdgenote. Iedereen verstaat elkaar. Het Nederlands heeft een uitgesproken Twents accent. De middelbare dame draagt een hoofddoek, van het type waarmee vrouwen in de jaren ’50 en ’60 hun permanentje bijeen hielden. Een normale zeg maar. De jongelui gaan modern gekleed. Op een gegeven moment kaart iemand aan dat “vanavond een Nederlandse club tegen een Turkse speelt.” Namen vallen niet. Ze bespreken wat ze vinden van de uitspraak van de Nederlandse trainer dat de Turken altijd fel beginnen en dat ze die fase vooral door moeten zien te komen. De jongeman meldt via een mobieltje de stand: “We staan met 2-1 achter.” Intrigerend. Wie bedoelt hij nu, denk ik. In mijn gedachten groeit het uit tot een toetssteen voor mijn oordeel over de mate van hun geïntegreerd zijn.
De uitslag is bekend, maar – achteraf – voor mijn perceptie niet belangrijk. Ik meen dat ik getuige was van een heel normaal tafereel.
Dappere, initiatiefrijke mensen verlaten hun vaderland om een nieuw bestaan op te bouwen. Een vaderland blijft echter altijd een vaderland. Ik denk aan mijn oom en tante in Canada. Die zeiden ‘es dat als ze met theetijd op hun balkon zaten, ze altijd de KLM binnen konden zien komen, en hoe dat hun dan met trots vervulde. Dat hoorde ik destijds vertederd aan.
En hoe klein is voetbal in het licht van vaderlandsliefde?! Desalniettemin mailde ik toen Twente in 2001 de beker won, ondanks 25 jaar Groninger diaspora, de uitslag onmiddellijk naar Canada. Mijn broer, ook meer dan 20 jaar weg en toen voor werk in Maastricht – gaf eufoor een rondje in het café….
Trompe l'oeuil: van de huidige selectie zijn 2 spelers geboortig uit Enschede: Jeroen Heubach en Karim El Ahmadi…..